नसदिया सूक्तम्

“अथ नानत्वमपि न आसीत्, न च अस्तित्वम्, . न तदा वायुः आसीत्, न च ततः परं स्वर्गः। किं तत् आच्छादितवान् ? कुत्र आसीत् ? कस्य पालने?” आदौ अन्धकारः तमसा निगूढः आसीत्; अविभेदितः उफानः एषा समग्रः सृष्टिः आसीत्। असीमबलं सन्निवृतं सन्निहितं सत्त्वम् । स चैतन्योत्साहेन आत्मानं भवितुं नीतवान्। आदौ ततः उत्थितः आत्मनन्दः प्रेम च कामः । यत् एकत्र, चैतन्यस्य आसीत्, आदिमबीजम्। हृदयान्तरं विचिचन्तः ज्ञानिनः तत्र मायया सत्यस्य बन्धनं प्रतीयन्ते स्म। क्रॉस्-विस्तारं प्रसारिता तेषां रेखा आसीत्, महिमा-किरणः। अधः आसीत् वा ? उपरि आसीत् वा ? पूर्वजाः तत्र आसन्; वर्धनाय महाबलाः शक्तिः तत्र आसन्— अधः उपरि च बलं चालयितुं, उत्थापयितुं, पूरयितुं च शक्तिः। को जानाति, को अत्र घोषयितुं शक्नोति स्म यत् कुतः एषा सृष्टिः प्रवहति, कुतः तस्याः उत्पत्तिः? अनेन महता उदकेन देवाः स्वरूपं कृतवन्तः । अथ तेन कुतः जातम् इति को जानाति? यतः एषः विस्तृतः आत्मप्रकाशः आगतः, क्रमितः वा न वा; केवलं स एव परमस्वर्गे, यः अस्य साक्षी— सः एव जानाति, यावत्... सः न जानाति।"