Σαν Αφροδίτη

Πού να κουρνιάζει η σκέψη σου, πού χάνεται η ματιά σου; Οι θύμησες σαν δάχτυλα μετρούν τα σωθικά μου Κει όπου γύριζα παιδί στου χρόνου τα πηγάδια που αν σιμώσεις πιο πολύ φτεροκοπούν πουλιά. Σαν Αφροδίτη, σαν αυγή εκεί να αναδυθείς Κει όπου τ’ όνειρο θρηνεί τους πόθους που ’χουν μείνει όπου προσμένει η χαραυγή το ανήσυχο δελφίνι. για να ταράξει τα νερά και μες στην τρικυμία να αλλάξει λίγο η αχάρη, μαύρη ζωή πορεία. Σαν Αφροδίτη, σαν αυγή εκεί να αναδυθείς Κει σε περίμενα κι εγώ να σπάσεις τη συνήθεια αυτή που είναι στο χέρι πια του δρόμου η αγκίθα Να αλλάξει η νύχτα πρόσωπο, να πάψει να σταλάζει τη σιωπηλή της προσμονή στις μέρας τους ιμάντες. Κει στη ρηχή τη θάλασσα που ο ποταμός ο λάγνος ορμάει μες στα κύματα, τρυπά την τρικυμία. πάντοτε σε περίμενα και τώρα σε προσμένω τον χρόνο παρασέρνω Με μια σου κίνηση απλή σαν τα μαλλιά σου λύνεις το τρίξιμο της ύπαρξης να ’ρθεις να απαλύνεις Σαν Αφροδίτη, σαν αυγή εκεί να αναδυθείς (εκεί να αναδυθείς) Σαν Αφροδίτη, σαν αυγή εκεί να αναδυθείς (Σαν Αφροδίτη) Κει σε περίμενα κι εγώ να σπάσεις τη συνήθεια (Σαν Αφροδίτη) αυτή που είναι στο χέρι πια του δρόμου η αγκίθα Να αλλάξει η νύχτα πρόσωπο, να πάψει να σταλάζει τη σιωπηλή της προσμονή στις μέρας τους ιμάντες. Σαν Αφροδίτη, σαν αυγή εκεί να αναδυθείς (εκεί να αναδυθείς) Σαν Αφροδίτη, σαν αυγή εκεί να αναδυθείς (Σαν Αφροδίτη)