De Hebberigheid van de Mensheid

[Verse] Marduk sprak, ogen vol vuur brandend, Priester knielt, met de waarheid worstelend. Mensen rennen, jagen schaduwen na, Verlangen zielen, nooit in rust, altijd kwaad. [Verse 2] Hebzucht kronkelend als een slang in 't gras, Hun harten zwart, alles is grijs nu waar het was. Niets is heilig, niets blijft onaangetast, Marduk grinnikt, priester met de handen vast. [Chorus] Zij grijpen goud, zij grijpen lucht, Nooit verzadigd, altijd dorstig van de jacht. Zij dromen ijdel, ze vallen zacht, Marduk lacht, de priester in de nacht. [Bridge] Priester sprak, stem vol eeuwenoude pijn, Mensen zwerven, vinden nooit hun kleins. Hun zielen dor, zonder een sprank onthoud, Marduk fluistert, waarheid keihard als goud. [Verse 3] Zij bouwen torens, maar vinden nooit de top, Steeds hoger, nooit tevreden, niets gaat stopp. De priester vraagt, waar stopt dit al? Marduk antwoordt, zonder een straal. [Chorus] Zij grijpen goud, zij grijpen lucht, Nooit verzadigd, altijd dorstig van de jacht. Zij dromen ijdel, ze vallen zacht, Marduk lacht, de priester in de nacht.