Poranek

Kiedy oczy otwierasz wszystko jest twoje Masz na szyi korale niepoznanych zdarzeń Utrwalone przez dotyk jak funkcja żywiołu Lub znakiem roznieconym spojrzeniem Od którego zapał słowa wyrzutem powietrza Cichą melodią w rytmie zamiera Ręce wytrząsasz z kwiatów i słońce cię wzrusza Najlżejszy obłok w tkliwym schylony błękicie Jak pierwszy uśmiech dziecka jak bukiet promieni Zanurzona w liściach którymi sny kwitły Poznajesz lot ptaka i głowę podnosisz Ucząc się beztrosko uśmiechać Lądy i morza w srebrze i złocie Kształtem kuli ściśnięte Niełatwo wam wierzyć W oczy motyla zaglądać Prężąc wysiłek ciała Napinając pokorę . Mimowolnie rozwijasz się tęczą w epopeję.