Het Pad van Herinneringen

[Verse] Meneer Janson loopt alleen door het land Met zijn hondje Borre aan zijn zijde, van pand naar pand Drenthe is stil en verlaten sinds zijn vrouw is heengegaan Maar herinneringen in zijn hart zullen altijd blijven bestaan [Verse 2] Elke ochtend wandelen ze langs de oude molen Waar zijn vrouw ooit de mooiste bloemen liet bloeien Samen genoten ze van de eindeloze natuurpracht Nu is het eenzaamheid die zijn hart volledig verzacht [Chorus] Langzaam dwaalt hij door de heidevelden van Drenthe Op zoek naar vrede en troost, dat is wat hij wenste De herinneringen van zijn vrouw begeleiden zijn weg Op het pad van herinneringen, leeft hij in zijn eigen treurnis [Verse 3] Jaren gingen langzaam maar zeker voorbij Meneer Janson en Borre liepen nog altijd zij aan zij Maar meneer Janson wou na al die tijd toch wat meer Hij schreef een boek over zijn lijden, al deed het hem zeer [Verse 4] De velden van Drenthe verruilde hij voor de grote stad Hiermee betrad hij een geheel nieuw pad In de stad was er echter niemand die naar hem omkeek Daarom keerde hij toch weer terug naar zijn oude kot bij Leek [Chorus] Langzaam dwaalt hij door de heidevelden van Drenthe Op zoek naar vrede en troost, dat is wat hij wenste De herinneringen van zijn vrouw begeleiden zijn weg Op het pad van herinneringen, leeft hij in zijn eigen treurnis [outro] [Chorus] Langzaam dwaalt hij door de heidevelden van Drenthe Op zoek naar vrede en troost, dat is wat hij wenste De herinneringen van zijn vrouw begeleiden zijn weg Op het pad van herinneringen, leeft hij in zijn eigen treurnis [outro]