Angin musim semi

(Verse 1) Ing sasi paiting, kembang-kembange tumbuh, Atiku kersa kadhemen dening kesedhian sing nggandrungi. Matahari muncul terang, nanging nganti saiki Ombak kesedhian menggenyeng, nengok langit biru. (Chorus) Ing ngisor langit sing ramah kaya warna, Aku mblarak kahanan sing tansah kudambakake. Nanging ana ing ngisor roso atiku sing ngetokake, Kesedhian entuk panggonane, ngegoyakkan kepenginane bakal kebahagiaan. (Verse 2) Angin musim semi kawis lembut, ngepel wajahku, Nanging ana ing atiku weruh kasebut, sepi tanpa atur. Ndeleng keindahan alam sing apik, Aku abangan dening kesunyian sing ora kethuk. (Chorus) Ing ngisor langit sing ramah kaya warna, Aku mblarak kahanan sing tansah kudambakake. Nanging ana ing ngisor roso atiku sing ngetokake, Kesedhian entuk panggonane, ngegoyakkan kepenginane bakal kebahagiaan. (Bridge) Arahan kembang-kembange kembang, arahan burung ngenteni, Nanging kanggo aku, kesedhian kaya kenyataan. Aku nandhang tunggu kanggo nemokake cahya kebahagiaan, Nanging ing ngarep, aku tekan ing tengahing sethana kathuk. (Chorus) Ing ngisor langit sing ramah kaya warna, Aku mblarak kahanan sing tansah kudambakake. Nanging ana ing ngisor roso atiku sing ngetokake, Kesedhian entuk panggonane, ngegoyakkan kepenginane bakal kebahagiaan. (Outro) Mungkin sawetara dina nantik, aku bakal nemokake jalan pesanggrahan, Ing antaran reruntuhan hati, cahya kebahagiaan bakal mambangun. Nanging kanggo saiki, menehi wewangian aku nangis Kesedhian sing nggandrungi, ing musim semi sing mesthi suwe.