Öbür Âlem

Gelenler bu dünyaya gidiyor birer birer; Her gün rûha çarpıyor kederli birkaç haber. Öteye inanmayan sînelerde burkuntu; Onlar için çılgınlık saklanacak tek kuytu. Perişan dünyalarında her şey mâlihülyâ; Rûhlarında “ebediyet” bir karanlık rüyâ... Enselerinde yokluğun o sopsoğuk eli, Hayat-ölüm iç içe çehrelerinden belli... Bilginler, “Gitmek tabiîdir!” tesellisinde, Lâkayt olanlar, nefsin karanlık kafesinde: Bir şey duymamak için “çakırkeyf” olmak gerek; Zavallı! Bu hezeyanla eriyip gidecek... Zaman bir sel gibi akıyor ve durmuyor çark, Ne zaman sürpriz yapar belli değil son durak..! İlmin o iddialı huzur tesellileri, Avutamaz cinnete kilitli delileri... Bize göre birdir ilk varoluş, son diriliş; Bu kutlu yolculukta gâye, Sonsuz’a eriş. Her şey Hakk’a inancın tül pembe dünyasında, Beklenen mutluluk bu âlemin arkasında...