Flarkowe przygody

(Refren) Flarka siedzi samotnie, w oknie patrzy za nimi, Weroniczka, Kamilek, jej świat ciągle zmieniają. (Zwrotka 1) Poranek budzi Flarkę, budzi Kamilka, Weroniczka w pracy, jak zawsze pilna. Flarka za oknem, patrzy na świat przez kraty, Tęsknota w oczach, za nimi serce skacze szybciej. Wspomina zabawy, co wieczór na kanapie, Kiedy księżyc świecił, w ich śmiechu się topiła. Dzień płynie wolno, jak sen bez snu, Flarka czeka cierpliwie, na powrót kochanych dwóch rodziców. (Refren) Flarka siedzi samotnie, w oknie patrzy za nimi, Weroniczka, Kamilek, jej świat ciągle zmieniają. (Zwrotka 2) Wieczór już zapada, ich wciąż nie ma, Flarka czuje smutek, jak opuszczony dąb. Kamil wraca zmęczony, Weroniczka uśmiecha się, Flarka mruczy cicho, ich obecność wokół czuje. Przytula się do nich, jak do najdroższych skarbów, Bo w ich towarzystwie, świat staje się lekki jak piórko. Śni o przestrzeni, gdzie mogą być zawsze razem, Weroniczka, Kamil i ona – trójka nie do rozerwania. (Refren) Flarka siedzi samotnie, w oknie patrzy za nimi, Weroniczka, Kamilek, jej świat ciągle zmieniają. (Bridge) Choć dni mijają, a czas nie zatrzyma się, Flarka wie, że miłość ich trwa wiecznie. Patrzy z nadzieją, na każdy nowy dzień, Gdzie wspólnie są razem, po prostu – jak jeden. (Refren) Flarka siedzi samotnie, w oknie patrzy za nimi, Weroniczka, Kamilek, jej świat ciągle zmieniają.