Bonnito’ya Unutulmuş Bir Şiir

Volkito’dan Bonnito’ya, işte size bir efsane, Doğum gününü unuttum, evet, hem de şahane! 15 Haziran geçmiş, ben neredeymişim? Ankara’da mıyım, yoksa başka bir yerde miyim? Bonnito, canım dostum, nasıl yaparım böyle hata? Dünya dönerken ben durmuşum, kafam bir karış havada! İkimiz de geekiz, ama bende bir hafıza zayıflığı, Bilgisayar başında unutmuşum, bu Volkito’nun ayıbı. Yoksa “doğum günü” diye bir şey mi var? Belki de yeni bir icat, benim habersiz kaldığım bir olay! Bonnito, sen affet beni, biraz kafa yormadım, Bu arada, yeni yaşın kutlu olsun, belki bir oyun atarım. Gözlerimde yaş yok, ellerimde hediye de yok, Ama esprili bir şiir var, belki gönlünü alır, ne dersin? Bonnito, sen hep ol, hep gül, Volkito’dan bir şiir, gönülden ve hafif buruk.