ADICTO

Vivimos nun mundo de adiccións ocultas, onde os vicios modernos xa non son desculpas. Unha copa na man, o móbil na outra, atrapados en pantallas, afogados en bebidas rotas. Cada notificación, un novo disparo de dopamina, como o alcohol no sangue, unha ilusión efémera que domina. Non vemos as cadeas, invisibles pero reais, atados a hábitos, buscando fugas triviais. O móbil vibrando, cada segundo unha distracción, mentres a botella esgota a súa última porción. As conexións reais van desvanecendo, mentres nos afundimos, sen sabelo, no noso tormento. A tecnoloxía é unha bendición e tamén unha trampa, igual que o alcohol, que o tempo nos rapta. Mensaxes, likes, un brinde, unha cervexa, todos buscan o mesmo, unha chispa que nos presteza. Pero a verdadeira liberdade está en saber parar, en entender que non todo o que brilla é ouro a alcanzar. As adiccións son enganos, disfrazados de pracer, rompen os nosos lazos, deixándonos no perder. É hora de reflexionar, de ver con claridade, que a vida é máis que pantallas e un brinde de vanidade. Temos que reconectar co mundo, coa xente, atopar o equilibrio, vivir máis plenamente. Porque cada adicción é un grito de axuda non escoitado, unha busca de sentido, un camiño errado. Podemos cambiar, aprender a moderar, encontrar a paz interior, sen necesidade de escapar. Así que deixemos de lado as fugas momentáneas, busquemos a forza nas cousas cotiás, espontáneas. A verdadeira felicidade non está en ningún vicio, senón na vida vivida, sen medo, sen artificio.